Gastronomi yayıldıkça ünlü şeflere ihtiyaç artıyor. Ancak ünlü şefler birer birer işlerinden ayrılıyor. Bu da piyasalarda dengeleri sarsıyor. Yenen yemekten sonra şef bir teşekkürü hak etmiyor mu? Etrafınıza dolaşan bir yemek ustasını görememek sizi şüpheye sokmuyor mu? 

İşinden ayrılan şefler, başkası dolgun ücret verdiği için işini terk etmiyor. Sıraladığımız sorunlara sahip çıkarsanız bunun nedenlerini de bulmuş olursunuz. 

Yazımızın sonunda söylemek istediklerimizi yazımızın başında söyleyelim: 

İş yükü tek başına sorunu açıklamıyor. Şefler, zorbalık, yıldırma, aşağılama ve korkuya dayalı yönetimle karşılaştıklarını belirtiyor. Kadın şefler, cinsiyetçi davranışlara ve sağlık ihtiyaçlarının göz ardı edilmesine dikkat çekiyor. 

Yetersiz personel, uzun vardiyalar ve ücretsiz fazla mesai beklentisi, tükenmişlik, anksiyete ve depresyonla sonuçlanıyor. Peer destek önemli olsa da kırık sistemlerin yerini alamıyor. Oyunu kuralına göre oynamak gerekiyor.

 Daha tutarlı ve öngörülebilir çalışma saatleri sağlamak.

İş yükünü dengelemek için yeterli kadro sağlamak. 

Mesai ve katkılarının adil bir şekilde tanınması.

Zorbalık ve korkuya dayalı yönetimi reddeden bir mutfak kültürü oluşturmak. 

Profesyonel mutfaklarda çalışma koşulları her zaman zorlu olmuştur: hızlı tempo, yüksek baskı, hassasiyet ve profesyonellik gerektirir. Ancak son araştırmalar, şef kıtlığının artık sadece işe alım sorunu olmadığını, aynı zamanda ciddi bir çalışan tutma krizine dönüştüğünü ortaya koyuyor. 

 Şeflerin %69’u, mevcut pozisyonlarından ayrılmayı sık sık düşündüğünü belirtiyor. Yaklaşık iki üçte biri aktif olarak yeni iş fırsatlarını araştırıyor. 

Şeflerin %56’sı kendi işlerini kurmayı en azından zaman zaman düşünüyor; bu çoğu zaman kariyer arzusu değil, stresli ve toksik ortamdan kaçış olarak görülüyor.

Katılımcıların %70’i işin aile ve özel yaşamla çatıştığını bildiriyor. Uzun mesai saatleri, düzensiz vardiyalar ve kontrol eksikliği, fiziksel ve duygusal tükenmişliğe yol açıyor.